Column: Ten halve gekeerd, ten hele betaald
De plannen voor de Daal en Bergselaan werden teruggedraaid toen de werkzaamheden al volop aan de gang waren. Een wispelturig stadsbestuur zorgt zo voor zinloze kosten, schrijft columnist Christiaan Weijts.
Zo ziet het er dus uit als een stadsbestuur halverwege van gedachten is veranderd. Aan de Daal en Bergselaan is begin april een werkploegje bezig geweest met afzettingen, borden en het weghalen van alle stoeptegels.
Nou ja, álle stoeptegels? Nee, twee zilvergrijze autootjes, compacte middenklassers, bleven dapper weerstand bieden, en de wegwerkers hebben er netjes omheen geschept. Nu staan ze daar, al weken, achter de afzetpalen, op hun tegeleilandjes in omgewoeld zand.
Dit stukje weg moest een autovrij fietspad worden dat twee stukken natuur aan elkaar zou verbinden, en nu is het alleen nog de illustratie van het totale gebrek aan bestuurlijke daadkracht van het stadsbestuur.
In november werden de voorbereidende werkzaamheden al gestaakt: van de rechter moesten eerst de bezwaren van de omwonenden nog worden afgehandeld. Oké, wel zo netjes. Dus toen de afwijzingen verstuurd waren, stonden alle lichten op groen. Eindelijk konden ze beginnen met wat de coalitie had afgesproken.
De aannemer is die de draaikonterij ook beu
Maar toen werden sommigen in die coalitie ineens gevoelig voor de oppositie die het ‘doordrukpolitiek’ noemde, en trad de verantwoordelijk wethouder af vanwege een ander dossier. En nu hebben we hier een opengebroken weg die eerdaags weer dichtgegooid mag worden. Kosten: zo’n anderhalf miljoen euro. Investeringen, materialen die al besteld zijn en een aannemer die de draaikonterij ook beu is en waarschijnlijk de complete som zal factureren.
Ten halve gekeerd, en ten hele betaald.
Iets verderop, aan het einde van de Kwartellaan, vrezen omwonenden nu voor iets vergelijkbaars. De parkeerplaatsen aan de Laan van Poot worden volgens metingen niet veel gebruikt, schrijft de gemeente. Dus was er een plan om ze om te zetten in extra groen. ‘Meer groen helpt tegen hittestress en wateroverlast. Ook zorgt het voor meer biodiversiteit in de wijk.’
De buurtbewoners begonnen meteen maar een petitie. Behoud de keerlus! Want die ‘hoort bij de stedenbouwkundige opzet en historische zichtas van de Kwartellaan’. Het is vreemd: ik wandel hier dagelijks, zonder me ooit af te vragen waarom die parkeerplaats zo’n halve cirkel is. Ooit heeft hier dus een tram gereden, leer ik nu. Lijn 3 werd in 1931 verlengd vanaf het toenmalige eindstation, de Lijsterbeslaan, en reed er tot 1966.
Anders zou ook hier een wispelturig bestuur een miljoen in rook laten opgaan
Of je daarom tot in lengte van dagen die kromming moet behouden, is een andere vraag. Maar hier zijn nog wel andere, betere argumenten. Bij de Daal en Bergselaan was er de kans om met één kleine ingreep twee natuurgebieden te verbinden, wat op allerlei fronten een goed effect zou hebben. Het zou goed zijn voor de verkeersveiligheid en de biodiversiteit, en het zou ‘een significante reductie’ van de stikstofuitstoot betekenen, zoals de wetenschappers concludeerden.
Al die winst heb je bij de Kwartellaan niet. Daar krijg je wat vierkante meters extra groen die je netjes kunt aanvinken in het computersysteem, zodat je op papier weer dichter bij de ‘vergroeningsdoelen’ bent.
Bovendien: het klopt dat deze parkeerplaatsen gemíddeld gezien vaak leeg zijn. Maar op zomerdagen staat het hier bomvol. Haal je dit parkeerreservoir weg, dan gaan die auto’s dus allemaal de wijk in.
Hier had wat langer over nagedacht kunnen worden. Ik zou ook benieuwd zijn geweest naar zo’n gedegen onderzoek, en naar de afwegingen van een verstandig stadsbestuur. Maar ook dit plan is inmiddels al van tafel. Gelukkig maar, kun je cynisch stellen. Anders zou ook hier een wispelturig bestuur een miljoen in rook laten opgaan.
Iets besluiten, van alles op de rails zetten en daar tijdens de rit ineens weer op terugkomen. Als dat de nieuwe bestuurscultuur is, zul je een hoop keerlussen nodig hebben.
