Conservatorium pakt uit op jubileumavond
Met een lange avond vol dans en muziek heeft het Koninklijk Conservatorium woensdagavond zijn tweede eeuwfeest gevierd. Traditie en vernieuwing gingen hand in hand.
Het grote podium van de Theaterzaal van Amare kleurt blauw van de jonge dansers. Een stuk of vijftig zijn het er. Ze bewegen soms als één groot organisme, dan weer valt de groep uiteen en worden de dansers individuen. Met het stuk ‘Pulse’, een choreografie van Goyo Montero (muziek: Owen Belton) geeft de dansopleiding van het Koninklijk Conservatorium (KC) een indrukwekkend visitekaartje af. We zitten dan al in het tweede deel van de feestavond. Eerder was er al de plechtige entree van het koninklijk paar, dat uiteraard niet kon ontbreken gezien de persoonlijke betrokkenheid van koning Willem I bij de stichting van het instituut, het oudste conservatorium van Nederland.
Lies Colman
Bijzonder is voor de pauze de choreografie ‘Meeting Point’, voor vier dansers op muziek van Componist des Vaderlands Calliope Tsoupaki. Zij componeerde het stuk in de stille corona-periode; de muziek kon vrij worden gedownload, als gebaar. “Er is geen afstand tussen ons wanneer het gaat over muziek en liefde,” zei zij daarover. De choreografie is van Isabelle Chaffaud samen met de vier dansers. En achter de vleugel zit een rijzige gestalte. Het is Lies Colman, de directeur van het KC, zelf. Zij is zelf ook uitvoerend musicus. Colman spreekt de zaal aansluitend toe, uit het hoofd, moeiteloos wisselend tussen Engels en Nederlands. Natuurlijk, zegt zij, is de traditie belangrijk, het leren van het ambacht van musicus of danser. Maar er is meer. “Nieuwsgierigheid, vakmanschap en het openstaan voor nieuwe ideeën vormen de wijze waarop wij werken en leren.”
Koningin Máxima praat met studenten van het KC. (Wouter Vellekoop)
Oud en nieuw komt later op de avond bijna schokkend samen wanner de afdeling klassieke muziek onder leiding van componist-dirigent Chloe Rooke de bekende ‘Ouverture uit A Midsummer Night’s Dream’ van Felix Mendelssohn uitvoert. Plotseling duikt studente Tille Vergeylen op met een accordeon en verschijnen een paar gitaristen. Het hele stuk verandert. Goodbye Mendelssohn, welcome Lina Zachari, die de nieuwe compositie maakte. Alles verschuift en wordt absurd, staat in de toelichting, maar dat kan wel want het past bij de ‘Shakespearean mischief’, niemand is meer volledig ‘in control’.
‘De Materie’
Zo, nu is de zaal wel rijp voor wat stevigs, moeten ze bij de planning hebben gedacht, want dan barst een deel uit Louis Andriessens ‘De Materie’ los, een kruising tussen een oratorium en een opera (première 1989). Een kleine groep instrumentalisten en zangers maakt er een feest van. Misschien moet het KC de hele ‘Materie’ maar eens op de planken brengen.
Our art is a mystery. We embrace the unknown, create and let it be
Zoals altijd bij zo’n mozaïek-concert zijn er ook dingen die minder geslaagd zijn. Zo duurt het stuk ‘Murni’ van de afdeling Sonologie en ArtScience te lang. Een elektronisch ‘soundscape’ wordt ondersteund door een grote projectie van, ja van wat eigenlijk? We zien een langzaam bewegende grijze brei en die blijft bewegen. We gaan ‘de drempel over tussen de werkelijkheid en het verbeelde’ (toelichting). Dat vergt inderdaad wat van de verbeelding.
Een ander minder geslaagd onderdeel is de running gag van twee zangeressen die telkens tussen de bedrijven door opduiken en aan de hand van oude archiefstukken iets onthullen over de geschiedenis van het KC. Wat blijft onduidelijk, want de teksten zijn door het weelderige belcanto niet te verstaan. Dat gaat irriteren, zeker wanneer de carnavalesk uitgedoste dames voor de vijfde keer opduiken.
Rijke avond
Maar al met al was het een rijke en gevarieerde avond. Die werd door de afdelingen klassiek en zang in stijl afgesloten met het slotkoor uit Mozarts ‘Nozze di Figaro’. Het Engels klinkt hier wat raar omdat we Italiaans gewend zijn, maar dat komt doordat het een gelegenheidstekst is, geschreven door operazanger Marc Pantus. De tekst vormde een verbinding met de toespraak van Lies Colman. Vol overtuiging klonk het: ‘Our art is a mystery. We embrace the unknown, create and let it be. The future is waiting for those who dare to be free’.
Jubileumviering Koninklijk Conservatorium, bijgewoond 8 april. Er volgen nog meer activiteiten, meer informatie.
