Jerney Kaagman 1947 – 2026 – Popidool voor en achter de schermen
Heel lang duurde bloeitijd van de Haagse band Earth & Fire niet. Maar de hits zijn onlosmakelijk verbonden met de Nederlandse popsound van de jaren zeventig van de vorige eeuw. De op 31 juli op 79-jarige overleden zangeres Jerney Kaagman was het gezicht van de band.
Christina Henriette (Jerney) Kaagman werd op 9 juli 1947 geboren in Den Haag. Ze bezocht het Huygenslyceum in Voorburg, waar ze lid werd van het schoolkoor en van de schoolband The Rangers. Daarna volgde ze een secretaresseopleiding.
In september 1969 werd ze gevraagd bij de uit de Haagse randgemeenten stammende popgroep Earth & Fire komen. De eerste formatie van die in 1967 opgerichte band bestond uit Manuela Berloth (zang), de tweeling Gerard (toetsen) en Chris Koerts (gitaar), Hans Ziech (basgitaar) en Cees Kalis (slagwerk). Kaagman kwam erbij toen Berloth wegens een oogziekte moest afhaken.
Hoesje van de single ‘Memories’. | Foto: Facebook fanclub
In die tijd deed Kaagman ook mee aan het televisieprogramma ‘Beat behind the dikes’, waarin ze meezong in de groep Holland, die de eenmalige single Hans Brinker Symphony (1971) uitbracht.
Glimmend blauw pak
Met Earth & Fire bereikte Kaagman tweemaal de hoogste positie in de hitparades en wel met ‘Memories’ (1972) en ‘Weekend’ (1979). Andere hits waren onder meer ‘Maybe tomorrow, maybe tonight (1973) en ‘Love of life’ (1974). Er kwamen verschillende albums uit, waaronder ‘Atlantis’ en ‘To the world of the future’. Het glimmende blauwe pak waarin Kaagman ‘Weekend’ zong en veelvuldig op de tv te zien was baarde opzien. Later schonk zij het aan Beeld en Geluid in Hilversum.
Kaagman in het iconische pak, dat intussen een museumstuk is. | Foto: Facebook fanclub
Nadat de band in 1983 uit elkaar was gegaan, maakte Kaagman twee soloalbums. In 1987 maakte Earth & Fire een korte comeback die in 1990 werd beëindigd.
Later zou Kaagman opnieuw landelijk de aandacht trekken. Dat was als lid van de jury van de tv-talentenjacht Idols (2002-2008). Ze kwam geregeld streng uit de hoek.
Het is een soort cyclus, elke vijf jaar staan weer nieuwe muzikanten in de hitparades
Minder bekend is dat de zangeres zich ook bestuurlijk inzette voor de popmuziek en haar beoefenaren. Ze was vanaf 1987 voorzitter van de muzikantenvakbond BV Pop. In 2000 werd ze directeur bij de stichting Conamus, de tegenwoordige Stichting Buma Cultuur. In 2009 legde ze deze functie neer.
Onderscheidingen
In 2012 maakte Kaagman bekend dat ze leed aan de ziekte van Parkinson. Ze zei dat ze een voorbeeld wilde zijn voor anderen door daar openlijk voor uit te komen. Kaagman woonde sinds 1974 samen met Bert Ruiter, die basgitarist was geweest bij Earth & Fire en producer. Hij overleed in 2022. Kaagman was Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Eind 2016 ontving zij de Hans Kostermanprijs voor haar verdiensten op het gebied van auteursrechten van muzikanten. In 2023 werd haar de Lifetime Achievement Award toegekend.
In een gesprek met dagblad Trouw in 2013 relativeerde Jerney Kaagman het succes uit haar poptijd. ‘Het was heel leuk, we waren zeer succesvol. Elke tijd heeft zijn eigen helden. Het is een soort cyclus, elke vijf jaar staan weer nieuwe muzikanten in de hitparades’.
