Mahalle Cafe: kunst, cultuur en politiek bij de koffie
Mahalle Cafe wil meer zijn dan het zoveelste koffiezaakje en bijdragen aan het debat over migratie. “Dit is een plek waar bondgenoten elkaar kunnen ontmoeten.”
“Mooi, hè?” Yigit Aksakoglu (50) wijst lachend naar het wat hoekige hartje op de cappuccino die hij net heeft neergezet. “Mijn koffie is prima, maar ik ben geen echte barista. Ik wil vooral kunst, cultuur en politiek naar het Hofkwartier brengen.”
Een maand geleden opende Aksakoglu in de Molenstraat zijn Mahalle Cafe. Het is een ouderwets koffiehuis, zegt hij, een plek voor discussie, boeken en exposities. “Vroeger werd het publieke debat in koffiehuizen gevoerd. Helaas draait het in de meeste koffiezaakjes nu vooral om consumptie. Maar niet hier.”
‘Mahalle’ betekent buurt of plek in het Arabisch en ‘veel andere talen’, vertelt Aksakoglu. De naam heeft een dubbele betekenis: het moet een ‘home away from home’ zijn en draagt een boodschap voor de westerse wereld. “Van vluchtelingen en migranten wordt altijd verwacht dat ze integreren. Maar dit café is een kleine wereld in een witte, welvarende buurt, waar mensen juist kunnen leren van migranten.”
Vervolgd
Aksakoglu kwam zes jaar geleden vanuit Istanboel naar Den Haag. In Turkije was hij activist en werkte hij voor ngo’s op het gebied van democratisering en mensenrechten. Hij kreeg problemen met het regime van president Erdoğan en vertrok noodgedwongen naar Den Haag.
Cijfers zijn respectvoller voor hen die hun leven verloren hebben
In Nederland wil Aksakoglu bijdragen aan het debat over migratie en vluchtelingen. Hij is van plan kaarten van ngo’s op te hangen aan de muur, waarop te zien is waar vluchtelingen zijn omgekomen tijdens hun reis naar een beter bestaan. “Dat wil ik laten zien met data. Niet met stervende kinderen en lijdende families, dat is migratieporno. Cijfers zijn respectvoller voor hen die hun leven verloren hebben.”
En cijfers bieden de naakte feiten in een ontspoord debat, meent Aksakoglu. “Er wordt gezegd dat er te veel migranten zijn, maar wat is te veel? In vergelijking waarmee? Landen als Duitsland, Turkije en Libanon vangen veel meer vluchtelingen op. Data plaatsen de discussie in Nederland in perspectief en laten zien dat er jaarlijks duizenden vluchtelingen omkomen aan de grenzen van Europa.”
Aksakoglu klinkt strijdbaar, maar maakt zich weinig illusies. “We gaan achteruit: hier, in Turkije, wereldwijd. We zijn er dus niet in geslaagd het discours te veranderen. Nu is dat ook niet meer waar ik op inzet. Ik wil gelijkgestemden samenbrengen en de onderlinge solidariteit versterken. Dit is een plek waar bondgenoten elkaar kunnen ontmoeten.”
Verzetsstrijder
Op Wereldvluchtelingendag (zaterdag 20 juni) organiseert Aksakoglu een bijeenkomst over het gedachtengoed van Gerrit Jan van Heuven Goedhart, een journalist en verzetsstrijder die in 1951 de eerste Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen werd voor de Verenigde Naties. Eduard Nazarski, voormalig directeur van Amnesty International en VluchtelingenWerk, bespreekt Van Heuven Goedharts nalatenschap en relevantie voor vluchtelingen vandaag de dag. “Zijn woorden en daden herinneren ons aan wat we moeten doen om de democratie te redden,” zegt Aksakoglu. “Als we zo doorgaan, zullen we allemaal lijden.”
Dilan Yeşilgöz is een schande voor migranten
De recente brandstichtingen in azc’s en de groei van extreemrechts vindt Aksakoglu ‘heel zorgwekkend’. “Maar ook het politieke discours stelt me teleur, zeker van sommige politici met een migratieachtergrond. Ik wil ze best bij naam noemen: Dilan Yeşilgöz is een schande voor migranten. Het is inhumaan dat ze tegen gezinshereniging is – ze is hier zelf dankzij dit beleid!” (Yeşilgöz’ vader ontvluchtte Turkije in de jaren tachtig, later volgde de rest van het gezin, red.).
Kunst
Het interieur van het zaakje komt voort uit Aksakoglu’s ideologie. Aan de muur prijkt kunst van vluchtelingen, op de ruit staat een citaat van Gerrit Jan van Heuven Goedhart. Verspreid door de zaak hangen posters van mensenrechtenactivisten, zoals die van de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten en politieke gevangenen in het hedendaagse Turkije.
O ja, glimlacht Aksakoglu, er is ook een menu: cappuccino, espresso, frisdranken en een paar versnaperingen, zoals cake en simit (een Turks brood) met dulce de leche, Argentijnse karamelpasta. “Ik ga een beetje kijken wat aanslaat.” Een blijvertje is de ‘solidariteitskoffie’ die gasten kunnen betalen voor anderen die het zich niet kunnen veroorloven.
Bij het afscheid wijst hij naar een plaat van Osman Kavala, een Turkse activist die sinds 2017 vastzit. Ernaast hangt een poster van de pride in Istanboel, jaren geleden. “Ik heb zelf misschien niet al die identiteiten, maar ik wil een bondgenoot zijn voor alle onderdrukten. Dat is eigenlijk waar het hier om gaat.”
De redactie biedt u dit artikel gratis aan. Meer Haagse artikelen? Neem een (proef)abonnement op weekkrant Den Haag Centraal. Elke donderdag in de bus. De krant is ook verkrijgbaar bij onze verkooppunten.
