Column: Vriendelijkheid van vaste vreemden
De vrolijke verkeersregelaar, pakketbezorger of barista. Zij brengen een dorpsgevoel naar de stad, schrijft columnist Christiaan Weijts.
Er zijn mensen van wie je niet weet hoe ze heten, maar van wie je toch afscheid neemt. Een tijdlang kwam er een vaste pakketbezorger aan de deur die altijd extreem vrolijk was en altijd de tijd nam voor een babbeltje. Ik krijg nogal veel boeken toegestuurd, dus vaak kletsten we wel drie keer per week. Toen hij met kerst een doos wijn bezorgde, gaf ik hem een fles cadeau.
Kort daarna belde er steeds iemand anders aan, een vrouw die al vertrokken was voor ik de deur opende. Het pakket met boeken lag op de grond.
“Sorry,” riep ik na de derde keer. “Mag ik wat vragen?” Oortjes uit, argwanende blik. “Waar is de vorige bezorger heen, die vrolijke jongen?” De vrouw haalde haar schouders op en deed haar oortjes terug in.
Afgelopen vrijdag was het de laatste werkdag van net zo’n vrolijk type, waarvan wel iedereen de naam kende. Mike. Magic Mike, de verkeersregelaar bij KJ Den Haag, een 63-jarige Ghanees die tweeëneenhalf jaar lang elke ochtend urenlang alle passanten high fives gaf, met het vriendelijkste gezicht dat je maar kunt bedenken. Hij keek altijd blij en toch ook een tikje verlegen, alsof mensen hém een gunst verleenden.
Mike werd een lokale beroemdheid, een mythe bijna, door de uitvergroting in de media waar ik zelf ook aan bijdroeg
Ik had een paar weken geleden een reportage-essay over hem geschreven in NRC, maar wist toen niet dat zijn afscheid aanstaande was. Ik wilde hem nog een exemplaar van de krant geven, met mooie foto’s erin, en deed dat op die vrijdag. Hij was blij, en uiteraard hadden anderen hem die krant al eerder toegestoken.
Veel vaste voorbijgangers van de ochtendspits wísten op de een of andere manier ook dat het zijn laatste dag was. Er stond een fotograaf naast hem, die net zijn lenzen erop schroefde. Een journaliste sprak vaste voorbijgangers aan. Aan de overkant van de weg filmde iemand hem met een camera op een statief. Naast hem vulde zich een stoel met cadeautjes, brieven, kaarten, tekeningen, doosjes Merci… Zelfs vanuit de Tweede Kamer kwam er een pakket.
“Ik ga morgen eerst met vakantie,” vertelde Mike. “En daarna weet ik nog niet waar ik neergezet word. Ik hoop in Den Haag, en hier in de buurt, maar we zullen zien.”
Mike werd een lokale beroemdheid, een mythe bijna, door de uitvergroting in de media waar ik zelf ook aan bijdroeg. Tegelijkertijd zou die vriendelijkheid in beroepen als de zijne veel gewoner moeten zijn. Die pakketbezorger. De buschauffeur. De bakker om de hoek waar ze jouw bestelling al kennen. Een stad draait op zulke vaste figuren: geen vrienden maar ook geen onbekenden, zo’n nauwelijks te benoemen categorie.
Een stad is een optelsom van duizenden kleine ontmoetingen die nooit in beleidsnota’s belanden
Er is melancholie als ze ineens vertrekken. In een dynamische stad zijn vaste gezichten schaars. Ze geven het gevoel dat er nog zoiets is als continuïteit, een gemeenschap, een dorps element.
Iemand opperde dat de gemeente Den Haag, geïnspireerd op Mike, gewoon een functie in het leven moest roepen: vrolijke begroeters in loondienst. Maar de kracht van zulke figuren is juist dat de magie het bijeffect is van hun alledaagse werk.
Als we het hebben over de leefbaarheid van steden, gaat het vaak over de hoeveelheid groen, de verkeersveiligheid, de sociale cohesie in de wijken enzovoort, maar een stad is ook een optelsom van duizenden kleine ontmoetingen die nooit in beleidsnota’s belanden.
Magic Mike werd beroemd, mijn pakketbezorger niet. Al vertelde een collega-schrijver die aan de andere kant van de stad woont laatst dat hij misschien iets wil schrijven over zijn vaste pakketbezorger. “Die man is altijd zó vrolijk!”
Zou het diezelfde man zijn? Eigenlijk hoop ik van niet. Dan zouden er veel meer van zulke figuren rondlopen. Dan zou vriendelijkheid misschien toch geen uitzondering zijn, maar beroepseer.
De redactie biedt u dit artikel gratis aan. Meer Haagse artikelen? Neem een (proef)abonnement op weekkrant Den Haag Centraal. Elke donderdag in de bus. De krant is ook verkrijgbaar bij onze verkooppunten.
