Natuurjournalist schrijft boek over Haagse dierenambulance: ‘De manier waarop zij met dieren omgaan, is echt speciaal’

Ze schreef er een boek over, ‘Verhalen van de dierenambulance’, dat binnenkort verschijnt. Toen de uitgeverij haar vorig jaar benaderde met het idee, was ze meteen enthousiast. “Nou ja, eerst vroeg ik me wel af waarom het niet in Zutphen kon, mijn woonplaats,” bekent ze. “Maar toen ik voor het eerst bij de dierenambulance in Den Haag binnenstapte, begreep ik direct: hier zitten genoeg verhalen in voor een boek.” De Haagse dierenambulance is een van de oudste van het land, beschikt over zeven ambulances en meer dan tweehonderd vrijwilligers en vervult voor verschillende diersoorten daarnaast een hospitaal- en asielfunctie.

Bijrijder

Een halfjaar lang stapte Dorrestijn twee keer per maand op een ov-fiets om zich te begeven naar park Oosterbeek, de thuisbasis van de dierenambulance en het bijbehorende hospitaal. Eenmaal ter plaatse kreeg ze een hesje en mocht ze plaatsnemen naast de dienstdoende chauffeur. Die hoefde voor de verandering niet alleen op pad, al was hij of zij voor het zware werk toch echt op zichzelf aangewezen. “Meer dan een bench vasthouden, zat er voor mij niet in,” lacht Dorrestijn. “Soms kreeg ik wel vragen van mensen, bijvoorbeeld of een vogel het ging redden. Dan verwees ik ze toch maar door naar mijn ‘collega’.”

Vanaf de bijrijdersstoel vroeg ze de ambulancebestuurders het hemd van het lijf. De gesprekken verliepen op z’n Haags: zonder schroom en zonder blad voor de mond. Een groot geluk voor Dorrestijn, die zich had voorgenomen niet verlegen te zijn en alles te vragen. Aan het einde van de dag fietste ze met een vol aantekeningenboekje terug naar het station. “Het is echt niet normaal hoeveel ik er verslond. Ik moest elke keer weer langs de Hema om een nieuwe te kopen.”

Gelukkiger

Nog meer dan over dieren, gaat het boek van Dorrestijn over mensen. Want, zo leerde ze: “Mensen die dierenlevens redden, worden zelf ook een beetje gered.” Voor de ex-drugsverslaafde John bijvoorbeeld, die na een afkicktraject zijn comfortabele leven als bedrijfsleider opgaf voor een minimumloon bij de dierenambulance. Hij is nu gelukkiger dan ooit. Of voor René, een vanwege PTSS afgekeurde politieagent die nu als vrijwilliger langzaam weer vertrouwen krijgt in het goede van de mens. En voor Suzanne en Anita, die beiden na een burn-out niet kozen voor terugkeer naar hun oude baan, maar voor een vrijwilligersfunctie bij de dierenambulance.

Wat Dorrestijn uit die openhartige gesprekken het meest is bijgebleven? “Ik heb me eigenlijk nooit gerealiseerd hoeveel dit werk met de dood te maken heeft.” Ze zal nooit vergeten wat Jurre haar vertelde, toen ze hem naar zijn heftigste ervaring vroeg. “Hij kreeg een melding dat een hond aan het stikken was in een speelbal. Toen hij die er zelf ook niet uit kreeg, heeft hij de rottweiler van zestig kilo in zijn eentje van de trap getild en naar het ziekenhuis gebracht. Ze hebben hem daar een kwartier lang gereanimeerd, maar uiteindelijk heeft hij het niet gered.”

Vogels

Dergelijk drama bleef Dorrestijn bespaard, al heeft ze op haar ritjes wel heel wat dode vogels gezien. Dorrestijn: “Mensen zijn vaak verbaasd als ze horen dat ambulances ook uitrijden voor een gewonde duif of een muisje, terwijl er daar heel veel van zijn.” Dorrestijn weet de telefoon zelf inmiddels ook sneller te vinden; pas nog belde ze voor een kauw met een ingepikt oogje. “Voor ik aan dit boek begon, was ik misschien minder alert geweest.” Nu wist ze precies wat haar te doen stond. “Ik heb hem in een doosje gedaan en op dezelfde plek teruggelegd, zodat de ambulancemedewerkers hem makkelijk konden vinden. Zo had ik het van hen geleerd.”

Kirsten Dorrestijn, ‘Verhalen van de dierenambulance’. Uitgever: Ambo | Anthos. Prijs: € 22,99.

De redactie biedt u dit artikel gratis aan. Meer Haagse artikelen? Neem een (proef)abonnement op weekkrant Den Haag Centraal. Elke donderdag in de bus. De krant is ook verkrijgbaar bij onze verkooppunten.