Column: Steeds vroegâh in de rij voor brood
Overal in de stad duiken luxe bakkerijen op. De trend is nu om vroeg uit de veren te gaan voor een ambachtelijk brood, schrijft columnist Christiaan Weijts.
Authentiek huisgemaakt ambachtelijk brood. Op tweede paasochtend werd ik wakker met een haast dierlijk verlangen naar precies dat. Grof en rustiek, ik zag het al voor me. Op een houten plank, waar het brunchbezoek er eigenhandig plakken af kon zagen.
De zon scheen in de Bloemenbuurt. En ook in de rest van de stad, nam ik aan, maar het was een heerlijk zinnetje om te denken. Bovendien begon hier mijn zoektocht, niet naar paaseieren, maar naar authenticiteit.
De eerste potentiële verstopplek was de onlangs geopende ‘microbakery’ aan het Azaleaplein. Daar had ik vaak lange rijen gezien. Vroeger (‘vroegâh’, ben je geneigd te denken) zat hier Peter Vis En Snackpaleis. ‘Vis van Peter / Is Beter’, luidde de slogan. Nu lees ik: ‘Sourced from local farms and artisans, creating awareness of the beautiful community around us.’
De hele stad is een etalage voor ‘homemade’
Bewust van de mooie gemeenschap of niet, vandaag was de microbakkerij wel potdicht. Oog in oog met de robuuste lege planken bedacht ik dat het weleens een kip-of-eikwestie kon zijn, dat verlangen van mij. Wat was er eerder: dat snakken naar dat brood, of al die brood- en koffiezaken, die het in mij hebben aangewakkerd?
Zoals er vijftien jaar geleden overal lokale bierbrouwerijen verrezen, gerund door jonge creatieve baardmannen – hipsters noemden we ze – zo ruikt het nu overal naar gist, zuurdesem en kaneel.
Een paar honderd meter verderop, waar vroegâh Hans Kip zijn gelijknamige product verhandelde, zit nu een ‘fika’ die ‘authentieke Zweedse gebakjes, met liefde gemaakt’ belooft, en dat zijn ze ook, maar ook de fika was vandaag niet öppnat maar stängd.
Ook in het centrum is een microbakkerij geopend, die het Scandinavische concept dan weer combineert met het Japanse. Het zit aan de Spuistraat, in het pand waar vroegâh de Perry Sport zat. De hele stad is een etalage voor ‘homemade’.
Voor dat brood waagde ik me op de Home Made Easter Market aan het Lange Voorhout. Daar bleek het vooral te gaan om huisgemaakte sieraden, kunst en exotische snacks.
Het lijkt alsof er een castingbureau is ingeschakeld voor deze klandizie
Uiteindelijk vond ik het in de Piet Heinstraat. Eerst een felgekleurde koffietent met als lijfspreuk: ‘We don’t do “normal”.’ Wat zat er vroegâh ook alweer? Iets doodnormaals als die betere vis van Peter. O ja, The Funhouse, met zijn etalage vol ouderwets kinky latex stoeipakken en voorbinddildo’s.
Iets verderop is de plek waar ik kennelijk moet zijn. Het vroegere Alter b.v. Sanitair is veranderd in een bakkerij-met-koffiecorner. Achter een raam waren drie jonge bakkers gelijktijdig in de weer. Kneden, rollen, snijden. Ze deden het allemaal zo nadrukkelijk, dat ik me afvroeg of we niet moesten applaudisseren.
“Gisteravond om acht uur ging ik Netflix kijken en ik viel bijna in slaap,” zegt een vrouw van rond de 27 voor me in de rij tegen een leeftijdsgenoot. “Dus ik ben gewoon in bed gaan liggen en vanochtend vroeg opgestaan.” “Ik ook,” beaamt de leeftijdsgenoot. “Ben nog even gaan rennen.” Zoals vrijwel iedereen hier, past hij griezelig goed in het concept. Stijlvol warrig haar en een even nonchalante beginnende baard. Alsof er een castingbureau is ingeschakeld voor deze klandizie. Hetzelfde bureau dat actief is voor het Berlijnse Neukölln, de Brusselse Marollen of de Amsterdamse Pijp.
Er wordt weleens geklaagd dat Den Haag een wat tam nachtleven heeft. Met nachtvergunningen en subsidies moet dat een impuls krijgen. Maar er is één sector die vanzelf floreert: het ochtendleven. Dat wordt de echte trend: de dag beginnen met handgekneed brood. En steeds vroegâh.
