Per rolstoel op weg naar Santiago: ‘De tocht heeft ons veel gegeven’
Willemijn van Sandick en Menno de Vries uit Den Haag gaven hun leven opnieuw vorm, nadat hij verlamd raakte. Ze trokken per fiets naar Santiago de Compostela.
Op een dag in 2024 rijden Willemijn van Sandick en Menno de Vries uit Den Haag de Spaanse bedevaartsplaats Santiago de Compostela binnen. De aankomst bij de kathedraal, waar volgens de overlevering de apostel Jacobus begraven ligt, is de bekroning van een lange tocht. Die maken wel meer mensen, maar bijzonder is in dit geval dat Menno een dwarslaesie heeft en zich onderweg voortbewoog in een elektrische driewieler (trike) met een rolstoel als aanhanger. Willemijn reed op een gewone elektrische fiets met een bagagewagentje erachter. Geen alledaagse karavaan.
“We zitten zo in elkaar dat we ons niet uit het veld laten slaan,” zegt Willemijn (61) in het aangepaste herenhuis in de Archipelbuurt, waar het stel woont. Menno (69), opgeruimd: “We hebben het gewoon gedaan.”
Hij kwam thuis om te sterven
Zo gewoon was het niet, blijkt uit het boek ‘Mijlpalen, de Camino op wielen en wilskracht’ dat Willemijn over de tocht schreef. Alleen al de lijst met fietsenmakers die een bedankje krijgen, is veelzeggend. Negen stuks, van Bike Totaal Sweere in Fijnaart tot Lamas Bike in A Coruña (‘voor een nieuwe binnenband in mijn voorwiel’). Achter de schermen hebben ook kinderen en kennissen meegeholpen. Van Sandick: “Geweldig, hoe ze ons allemaal hebben geholpen. We hebben best veel materiaalpech gehad.”
Terminaal
De tocht is onlosmakelijk verbonden met de voorgeschiedenis van het tweetal. Beiden hadden al een huwelijk achter de rug toen ze elkaar negen jaar geleden leerden kennen. Eerste ontmoeting: bij café Pavlov naast de Nieuwe Kerk aan het Spui. Maar zeven jaar later slaat de bacterie Staphylococcus aureus toe. Binnen een paar dagen gaat Menno ‘van grieperig naar terminaal’, zoals het in het boek staat. Na een ziekenhuisopname wordt hij door de brandweer op een brancard het huis binnen getakeld. Hij was vrijwel geheel verlamd geraakt en had ook hersenschade opgelopen. Willemijn: “Hij kwam thuis om te sterven. Dat was de boodschap van de artsen, waar ik nog altijd boos over ben. Want er waren signalen dat er toch nog iets van herstel mogelijk was. Zo had Menno nog altijd honger en dorst. Bij stervenden is dat zelden het geval.”
Uiteindelijk hoop ik weer te kunnen lopen
Willemijn van Sandick, ‘Mijlpalen – De Camino op wielen en wilskracht’. Uitgever: Volt. Prijs: € 22,99.
Verder lezen?
Dit artikel verscheen in onze krant van 4 juni op pagina 13. Abonnees lezen het volledige artikel via de website of in de app (beschikbaar in Google Play en de App Store).
Nog geen abonnee?
Neem een (proef)abonnement op weekkrant Den Haag Centraal. Of haal de papieren krant bij een van onze verkooppunten.
