1 jaar Den Haag Centraal
Bijzonder Haags nieuws verschijnt nu al een jaar elke donderdag in Den Haag Centraal. Op donderdag 15 mei vierde deze weekkrant dit heugelijke feit. In samenwerking met het Haags Historisch Museum werd de expositie ‘Den Haag Centraal schrijft geschiedenis’ geopend door burgemeester Jozias van Aartsen.
Tweeënvijftig glamourportretten van de hand van Willy Jolly zijn tot en met 7 september te zien in het Haags Historisch Museum. Ook de meest markante momenten in de Haagse society van het afgelopen jaar, vastgelegd door de fotografen Mylène Siegers en Otto Snoek zijn te bewonderen. Bij de expositie verschijnt een catalogus. Hieronder vindt u de toespraak van Coos Versteeg tijdens de opening op 15 mei 2008 in het Haags Historisch Museum.
We zijn een jaar verder met Den Haag Centraal. In NRC/Next van vanmorgen en NRC/Handelsblad van vanavond wordt daar uitgebreid aandacht aan besteed. U kunt in dat stuk lezen dat ik door al het enthousiasme van mensen, maar ook door alle hartverwarmende steun tegenwoordig een stuk minder cynisch in het leven sta. Daarover zo meteen meer.
Eind 2006 ontmoetten uitgever Robert Conijn en ondergetekende elkaar voor het eerst. We kenden elkaar niet, leefden in twee gescheiden circuits. Ik spendeerde mijn weekeinden bij het Nationale Toneel, Residentie Orkest en ADO Den Haag, hij bij HVV, KZ en soms bij de Westwood. Toeval – voor zover dat bestaat – maakte dat we op zekere dag ineens met elkaar zaten te praten over een nieuwe krant in Den Haag. Conijn liep al een tijd met dat plan rond, maar slaagde er niet in om een redactie bijeen te krijgen. Ik had zojuist – na bijna 33 jaar – de deur bij de Haagsche Courant achter me dichtgetrokken en had me succesvol maar niettemin verdrietig en ontheemd op een freelance bestaan gestort.
Binnen enkele dagen waren Robert Conijn en ik rond. We zouden een betaalde krant gaan maken voor Hagenaars die serieus nieuws over hun stad wilden lezen. Die hun belangstelling voor hun directe woonomgeving niet naar wens beantwoord zagen in de bestaande media. Die méér wilden op het gebied van stadsontwikkeling, politiek en cultuur. We wilden een stijlvolle Haagse krant maken, zonder sensatie. Want pulp is er al in overvloed. Al spoedig kwam er groen licht van de financiers onder aanvoering van Willem Sijthoff.
Half januari bekeken we kantoren op de Binckhorst, aan de Rijnstraat en in de Korte Poten. Eind februari hadden we de eerste bijeenkomst met journalisten die mogelijk voor ons wilden schrijven. Veel oude vrienden van de Haagsche Courant, inmiddels daar vertrokken vanwege vut, reorganisatie of uit onvrede. Maar ook een paar oudgedienden van Trouw en Het Parool plus een aantal getalenteerde jonkies, die eerder stage bij me hadden gelopen op de kunstredactie of de stadsredactie van de HC, die nu graag als freelancer aan dit avontuur mee wilden doen.
Want dát het een avontuur ging worden, was zo’n beetje de enige zekerheid die we hadden. Wat kwam er veel op ons af. Ons dat was inmiddels naast Robert en mij Marianne ten Have, Miranda Fieret en Dick Toet – allemaal met wortels bij de Haagsche Courant en op den duur Wouters Storm en Dory Danckaarts. Ondanks mijn ruime ervaring in de journalistiek kreeg ik ineens van doen met zaken waar ik me nog nooit eerder mee bezig had hoeven te houden: hoe kom je aan een weerbericht? Waar haal je kruiswoordpuzzels vandaan? En die dingen waarbij ik telkens weer na moet denken over de uitspraak: een soedoku?
Robert Conijn zat met andere zorgen: hoe krijg je de krant bezorgd bij de abonnees? Hoe zet je een abonnementenadministratie op. Hoe krijg je advertenties? Met name dat laatste punt is van wezenlijk belang en daarom ook het moeilijkst. Zeker als je iemand wilt die qua niveau en stijl past bij wat je als krant hoopt uit te stralen. Laat ik het zo zeggen: je vindt makkelijker een huurmoordenaar dan een goede advertentieverkoper. Minstens zo moeilijk was het om geschikte call-center-medewerker te vinden die potentiële abonnees ’s avonds rond etenstijd lastig wilden vallen met de vraag of ze abonnee wilden worden.
Met vallen en opstaan is het allemaal gelukt. Soms wat minder dan we wilden, soms wat beter. Als ik kijk naar de oplagecijfers 2007 van de grote dagbladen die deze week bekend werden, doen we het niet slecht. De miljoenenconcerns NRC, Volkskrant en Telegraaf, ze daalden allemaal in Den Haag en de randgemeenten. AD/Haagsche Courant zakte het hardst van allemaal. Mensen krijgen ook zoveel waan-van-de-dag-nieuws de hele dag langs allerlei wegen gratis tot zich: radio, tv, internet, teletekst. Waarom zou je je nog ergens op abonneren? Ervoor betalen?
Ik zou U hier vanmiddag een waslijst aan argumenten kunnen geven waarom u zich hoe dan ook op Den Haag Centraal moet abonneren, maar dat heeft geen zin. In belangrijke mate preek ik hier voor eigen parochie. Het merendeel van u is reeds abonnee of voelt zich straks bij het verlaten van dit pand moreel verplicht dat onmiddellijk te worden. Het kost nog geen 50 euro per jaar!
Nee, het enige waar ik vandaag op deze plek nog iets over wil zeggen is over dat door de NRC aangehaalde citaat van ‘minder cynisch geworden’. Cynisme is een eigenschap die welig tiert in de journalistiek. Het zal wel te maken hebben met het feit dat je als journalist veel mensen van hun minder fraaie kanten leert kennen. En ook ik ben daardoor in al die jaren beïnvloed.
Maar de warmte, de steun en het enthousiasme dat we voor dit - noem het voor mijn part - ‘roekeloze’ initiatief hebben mogen ondervinden, heeft mijn blik op de mensheid bijgesteld.
Dat begon bij de financiers die destijds serieuze bedragen in dit avontuur hebben gestoken. Dat ging verder met de journalisten en fotografen, die aan de slag gingen voor een prix d’amis. Sommigen daadwerkelijk omdat het vrienden van me zijn, maar anderen die ik voor het eerst leerde kennen – omdat ze geloven in deze krant, deel uit wilden maken van dit feestje. Zo ook onze columnisten: Vilan van de Loo, Marcella Mesker, Kees Jansma, Marc Delissen, Martin van Zaanen, Bas Martens, Marnix van Rij, Emilie Bolsius, Hugo Dirksmeijer en last but not least Pierre Wind.
Commerciële fotopersbureaus als WFA en Hollandse Hoogte gingen mee in onze gekte. Ons vormgevingsbureau Grafische Zaken dacht aanvankelijk een lucratieve wekelijkse klus binnen te halen, maar heeft inmiddels in de gaten dat ze deel uit zijn gaan maken van een buitengewoon lastige, bovendien armlastige en voor alles knettergekke familie. En ze genieten er nog van ook. Dank, dank aan jullie allen.
Iets opzetten is niet het moeilijkste. Zorgen dat het door blijft draaien, dat de spirit erin blijft, dáár gaat het om. Ook daarbij kwam van alle kanten hulp. Bedrijven en kunstinstellingen die trouw bij ons adverteren, omdat ze de harde noodzaak van deze krant zien. Organisaties die ons benaderden om partner te worden bij speciale evenementen, om het democratisch debat in deze stad nieuw leven in te blazen. Museum Beelden aan Zee dat alle medewerkers van Den Haag Centraal een nieuwjaarsborrel aanbood.
De forse subsidie van het Stimuleringsfonds voor de Pers en de niet te onderschatten inzet van Kees van Kooten en Wim de Bie en natuurlijk Wieteke van Dort in onze reclamecampagne. Allemaal hulp om Den Haag Centraal een échte Haagse krant te laten zijn. Ja, zelfs persoonlijke vrienden die een ‘sympathy share’ namen, geld in onze onderneming investeerden zonder dat daar de verwachte resultaten van Robeco tegenover stonden.
Natuurlijk hebben we dalen gekend, maar zonder dalen bestaan er ook geen pieken; pieken zoals vandaag. Deze bijeenkomst is weer een geweldig voorbeeld van alle warmte en sympathie die maken dat ik vandaag de dag een stuk optimistischer door het leven ga dan in 2005 en 2006. Het enthousiasme waar Antoinette Visser ons en onze expositie gastvrijheid in dit museum heeft gegeven – het was echt binnen enkele minuten geregeld -, het gemak waarmee de drie fotografen Willy Jolly, Mylène Siegers en Otto Snoek onmiddellijk akkoord gingen en hun werk beschikbaar stelden, de hulp van fotostudio Jacobson, van Linck, de transporteurs van het Gemeentemuseum en de buitengewoon genereuze sponsoring van Grafische Zaken en Den Haag Media Groep die een prachtig boek bij deze tentoonstelling mogelijk maakten.
Genoeg gepraat. Het wordt tijd voor die tentoonstelling. Eigenlijk had ik nu aan burgemeester Jozias van Aartsen zijn eigen Willy-Jolly-fotoportret willen overhandigen. Maar hij heeft nog niet voor ons geposeerd. Zijn strenge afdeling voorlichting houdt alle interviews af tot de periode na alle werkbezoeken. Toch, meneer Van Aartsen, hebben we een portret voor u. Het heeft zelfs al in onze krant gestaan en is toen speciaal gemaakt door de Haagse kunstenaar Marcello. Als u hierheen wilt komen, dan mag u – nog voor u iets heeft gedaan – het origineel uit handen van Marcello in ontvangst nemen.
